«Αλέξη, η ψυχή του Ελληνα είναι μοναδική»

0
89

Θυμάμαι σαν τώρα, ένα sms του Καραγκούνη στην Πολωνία. Μετά τη νίκη εναντίον της Ρωσίας, πρόπερσι. «Αλέξη, η ψυχή του Ελληνα είναι μοναδική», ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Η διαφορετικότητα των Εθνικών Ομάδων, σκέπτεται κανείς. Ενσαρκώνουν τα λαϊκά χαρακτηριστικά ενός έθνους, όσο δεν μπορούν τα κλαμπ της χώρας να τα ενσαρκώσουν.

Γράφει από τη Βραζιλία ο Αλέξης Σπυρόπουλος

Η Εθνική, στο Παγκόσμιο Κύπελλο, για 90’+38’ λεπτά έπαιζε με ποδοσφαιρικούς όρους. Μετά την κόκκινη κάρτα, έπαιξε με όρους καρδιάς. Δηλαδή, με όρους Ελλάδας. Η εικόνα σ’ αυτό, είναι η κραυγή του Τοροσίδη όταν του πιάνει το σουτ ο Ιάπωνας τερματοφύλακας. Εκεί και τότε, ο μέσος Ελληνας το βρίσκει πιο εύκολο να ταυτιστεί με την ομάδα (του). Ακόμη κι αν δεν σ’ αρέσει ό,τι βλέπεις, αναγνωρίζεις και σέβεσαι.

Πάντοτε μετά από 0-3 σε πρεμιέρα μεγάλης διοργάνωσης, ανακύπτει η ανάγκη ενός σοκ. Μιας έστω, αν δεν υπάρχει πραγματική, τεχνητής κρίσης. Δεν εννοώ, σαρωτικές αλλαγές στην ενδεκάδα. Κανείς σοβαρός προπονητής δεν το κάνει αυτό. Δεν το ‘καναν, μετά τις ήττες, ούτε ο Φερνάντο Σάντος ούτε ο Τζακερόνι. Μόνο δύο πρόσωπα ήταν διαφορετικά, και στην Ελλάδα και στην Ιαπωνία.

 

Εννοώ ότι ο δικός μας, ο Φερνάντο Σάντος, είναι πολύ, πάρα πολύ, «του ποδοσφαίρου» για να ‘ναι καλός (και) σε αυτά. Στα τρικ της μίας ημέρας. Του ενός αγώνα. Της μίας χρήσης. Ευτυχώς, δεν χρειάστηκαν. Προτού μπει στη διαδικασία να τα επινοήσει ο Πορτογάλος, δημιουργήθηκαν καταστάσεις που αντιστοιχούν, όχι σε τεχνητή, ακόμη καλύτερα σε αληθινή κρίση. Η φασαρία στην προπόνηση, πριν το ματς. Επειτα, μες στο ματς, η αποβολή του Κατσουράνη.

 

Η αποβολή τίναξε το πώμα ως το ταβάνι. Ξεχύθηκαν συμπεριφορές, πυγμάχου στα σχοινιά. Εδώ, σ’ αυτό, η εικόνα είναι ο Μανιάτης. Ολοι, όσοι έμειναν ενεργοί στο πεδίο, έδωσαν 110%. Ο καθένας +10%, για να καλυφθεί με τον ρεφενέ το κενό. Ο Μανιάτης έπιασε 120%. Πιθανότατα, το καλύτερο απ’ τα 32 παιγνίδια του αυτή την τετραετία στα γαλάζια.

 

Προφανώς χρειαζόταν, ο Μανιάτης, κάτι δυνατό για να υπερνικήσει ό,τι νοητικά τον μπλόκαρε. Αίφνης το έκτακτο της περίστασης, το αστάθμητο «δέκα εναντίον έντεκα» σε αναμέτρηση Μουντιάλ, έκανε ένα ημιτελικό κυπέλλου Ελλάδος ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός προ μηνών, όσο μεγαλοποιημένο κι αν εξακολουθεί να τον έχει μες στο κεφάλι, να γίνει ένας ανθυποαστερίσκος.

 

Η φύση του ανθρώπου. Σε ακραία οριακές καταστάσεις να εκτιμά τα σημαντικά, να τα διαχωρίζει απ’ τα ασήμαντα, και σ’ αυτά, στα σημαντικά, να συγκεντρώνει την καλύτερη προσπάθειά του. Μια διήγηση για το μέλλον, «τι έκανα ένα βράδι σ’ ένα μέρος της Βραζιλίας που λέγεται Νατάλ», προτιμότερη απ’ το να διηγείται τσακωμούς.

 

Υστερα, έκανε εντύπωση στους δημοσιογράφους ότι Μανιάτης και Τζαβέλλας πέρασαν μαζί, στη μικτή ζώνη, περπατώντας προς το πούλμαν. Ο,τι συνέβη, εννοείται πως αφετηρία του είναι η Τούμπα. Στην εξέλιξη όμως, από οπαδικό ή όπως αλλιώς θέλετε να το πούμε, γίνεται προσωπικό. Με ρωτούσαν, όλες αυτές τις ημέρες, για το μικρόβιο του οπαδισμού στην Εθνική.

 

Συνειρμικά, τη στιγμή των ερωτήσεων, μου έρχονταν εικόνες από το (άβατο για την κάμερα) πλέι-ρουμ του ξενοδοχείου της ομάδας στο Αρακαζού. Οι εικόνες του τρελού σκοτωμού στα ντέρμπι Μανωλά/Τζαβέλλα, στο τραπέζι του πινγκ-πονγκ. Κι αυτοί, Ολυμπιακός/ΠΑΟΚ είναι. Αλλά ποιος το μεταφέρει από κει προς τα εδώ και ποιος όχι, δεν είναι υπόθεση οπαδισμού. Είναι εντελώς προσωπικό.

 

Η ομάδα, το είχα σημειώσει απ’ την day one εδώ και τρεις εβδομάδες, ψυχοφυσικά είναι καλά. Επιβεβαιώνεται, βήμα-βήμα. Επιβεβαίωση, δεν είναι τα αποτελέσματα. Επιβεβαίωση, είναι οι εικόνες. Η εικόνα στη Νατάλ έκανε όλη εκείνη την pregame επιδερμική φλυαρία, οι Ιάπωνες τρέχουν πολύ, και αμάν, και τι θα κάνουμε, και πώς θα τα βγάλουμε πέρα, να ‘ναι τώρα μια ανάμνηση ανοησιολογίας.

 

Σχηματίζεται, ενόψει Φορταλέζα, συγκυρία «όπως με Ρωσία» στη Βαρσοβία. Ένα, μονάχα, ξέρω. Δεν θέλεις να έχεις την Ελλάδα για αντίπαλο, σε τέτοια συγκυρία…

 


Πηγή : Ποδόσφαιρο με όρους Ελλάδας | www.coppa.gr