Ο «κλέφτης» Σάντος και το μήνυμα του «Κάρα»!

0
79

Aνδρέας Δημάτος

Τεράστιο θέμα για την εθνική μας ομάδα και τη λειτουργία της δημιουργούν οι δηλώσεις – εξηγήσεις που έκανε πριν από λίγο ο Φερνάντο Σάντος στο σάιτ «gazzetta.gr» και στον Βασίλη Σαμπράκο. Δηλώσεις που απαιτούν άμεση τοποθέτηση από την ελληνική ποδοσφαιρική ομοσπονδία με την επιστροφή της αποστολής από τη Βραζιλία.

Για μία ομάδα που έφτασε στους «16» του Μουντιάλ δεν είναι δυνατόν ο προπονητής της να εμφανίζεται ότι εγκαταλείπει σαν κλέφτης την αποστολή, τους συνεργάτες και τους ποδοσφαιριστές του, από την ΕΠΟ να διαρρέεται ενόχληση για τη συμπεριφορά του και 24 ώρες μετά ο ίδιος ο προπονητής να δηλώνει ότι τα εισιτήρια της επιστροφής για τη Λισσαβόνα τα είχε κλείσει η ομοσπονδία!!!

Αφήνω στην άκρη το γιατί, αν ο ίδιος ο Σάντος δεν το είχε ζητήσει, οι άνθρωποι της ελληνικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας είχαν τόσο μεγάλη σπουδή να του βγάλουν εισιτήρια επιστροφής μερικές ώρες μετά το τελευταίο ματς (σε περίπτωση αποκλεισμού βεβαίως) στέλνοντάς τον τόσο γρήγορα εκτός εθνικής ομάδας και αποκλείοντας ακόμα και την παρουσία του από το αποχαιρετιστήριο δείπνο.

Αφήνω στην άκρη το ποια μπορεί να είναι η σκοπιμότητα, λίγες ώρες πριν από το μεγαλύτερο ματς του ελληνικού ποδοσφαίρου, να ενημερώνεται συνεργάτης του Σάντος, ούτε καν ο ίδιος, ότι η ελληνική ποδοσφαιρική ομοσπονδία του έχει κλείσει -σε ενδεχόμενο αποκλεισμού- εισιτήρια επιστροφής μερικές ώρες μετά το ματς…

Φαίνεται όμως μόνο σε μένα εξοργιστικό, με τη βασική προϋπόθεση ότι αληθεύουν τα όσα λέει ο Φερνάντο Σάντος (για την ειλικρίνεια του οποίου δεν έχω λόγους να αμφιβάλλω όσα χρόνια τον γνωρίζω) επώνυμα και όχι μέσω διαρροών, από τη μία να έχεις βγάλει εισιτήρια στον προπονητή να φύγει τόσο γρήγορα κλείνοντάς του απότομα το κεφάλαιο εθνική ομάδα και από την άλλη να μην τον καλύπτεις στα δικαιολογημένα βάσει πληροφόρησης (ή εσκεμμένα θολής πληροφόρησης) σχόλια του Τύπου ότι… έφυγε σαν κλέφτης από μία ομάδα στην οποία βρισκόταν για τέσσερα ολόκληρα χρόνια;

Και άντε δεν υπήρχαν διαρροές από την ΕΠΟ περί δυσαρέσκειας. Δεν ήμουν εκεί και δεν γνωρίζω το ρεπορτάζ. Είναι ποτέ δυνατόν ή ίδια η ΕΠΟ να μην σπεύσει να κλείσει το θέμα λέγοντας ότι… «δεν υπάρχει ζήτημα, εμείς βρήκαμε αυτά τα εισιτήρια στον Σάντος» και αντίθετα να μην δίνεται η παραμικρή διευκρίνιση όταν το όλο ζήτημα είχε πάρει διαστάσεις στα ρεπορτάζ; Και να βγαίνει σήμερα από την Πορτογαλία ο Σάντος για να δώσει διευκρινίσεις υπερασπιζόμενος τον εαυτό του κάνοντας το θέμα πολύ πιο μεγάλο σε αυτό το ωραίο κατά τ’ άλλα φινάλε της Εθνικής από το Παγκόσμιο Κύπελλο;

Το μείζον θέμα για το ελληνικό ποδόσφαιρο και την εθνική ομάδα δεδομένα δεν είναι το πώς έφυγε ο Φερνάντο Σάντος από την Βραζιλία. Θα απασχολούσε πολύ περισσότερο αν ο Πορτογάλος συνέχιζε στον πάγκο της εθνικής. Είναι όμως ορισμένα πράγματα που χρήζουν εξηγήσεων γιατί η εθνική ομάδα δεν τελειώνει με τον Σάντος, αλλά έχει και συνέχεια που είναι πολύ πιο σημαντική και πρέπει να είναι καλύτερη απ’ ότι ήταν με τον απερχόμενο προπονητή.

Ειλικρινά δεν χρειαζόταν καν να διαβάσω τις δηλώσεις του Φερνάντο Σάντος για να καταλάβω ότι ο Πορτογάλος προπονητής δεν ήταν ο εαυτός του στον πάγκο της Εθνικής στο παιχνίδι με την Κόστα Ρίκα. Τον γνωρίζω πολύ καλά για να καταλάβω ότι δεν ήταν ο κανονικός Σάντος, αλλά εκείνος ο Σάντος με τα εκτός εαυτού ξεσπάσματα, όταν κάτι τον έχει βαθύτατα ενοχλήσει. Και αυτό δεν μπορεί να είναι μόνο το εισιτήριο επιστροφής.

Και όταν εκείνος μιλάει για επίτευγμα όλων (και όχι μόνο δικό του βεβαίως) ως προς το χειρισμό των τεράστιων δυσκολιών που αντιμετώπισε η ομάδα στο εσωτερικό της τις μέρες που βρέθηκε στη Βραζιλία, δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβουμε τι εννοεί.

Και αν η πίεση με την οποία ο Πορτογάλος προπονητής κάθισε στον πάγκο στο ματς με την Ιαπωνία μετά την ήττα στην πρεμιέρα από την Κολομβία αλλά και το επεισόδιο Τζαβέλλα-Μανιάτη είναι κάπου φυσιολογική, προκαλεί εντύπωση ο εκνευρισμός του αλλά και το ξέσπασμά του προς τον διαιτητή μετά το τέλος της παράτασης του ματς με την Κόστα Ρίκα που προκάλεσε και την αποβολή του. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για μία ομάδα από έναν προπονητή χωρίς καθαρό μυαλό, ειδικά όταν αυτό αφορά έναν άνθρωπο με τον αυτοέλεγχο του Σάντος που σπανίως χάνει την ψυχραιμία του, όπως ξεκάθαρα την έχασε στο τέλος του ματς με την Κόστα Ρίκα.

Για αυτή την εθνική ομάδα είναι πραγματικά επίτευγμα ότι κατάφερε να αντιστρέψει την κατάσταση στη διάρκεια του τουρνουά κάτω από τόσο δύσκολες καταστάσεις, που δεν αφορούσαν βεβαίως μόνο το Φερνάντο Σάντος.

Πολύ δύσκολες ήταν οι συνθήκες και για τον Γιάννη Μανιάτη με ένα τεράστιο βάρος πάνω του μετά τα όσα είχαν συμβεί στην Τούμπα που τον είχαν απομακρύνει ψυχικά από ποδοσφαιριστές με τους οποίους στην εθνική μοιραζόταν ακόμα και το ίδιο δωμάτιο, πολύ δύσκολες ήταν οι συνθήκες και για τον Κώστα Κατσουράνη που θα ήταν το πρώτο θύμα της εύκολης κριτικής στο ενδεχόμενο της αποτυχίας, πολύ δύσκολες ήταν οι συνθήκες για τους συμπαίκτες τους, αλλά και για όλους όσους θα έπρεπε να βρίσκονται ανάμεσα και να προσέχουν ακόμα και το ύφος τους στα κλικ των φωτογράφων και πολύ πιο δύσκολες για έναν προπονητή που πήρε από πολύ νωρίς τη συνειδητή απόφαση όλο αυτό το πράγμα να το χειριστεί για το καλό της ομάδας, να μην επιτρέψει να την επηρεάσει, αλλά να κερδίσει και περισσότερο πάθος των παικτών μέσα από αυτή τη διαδικασία.

Και ας άκουσε για πρώτη φορά επίσημα την ανακοίνωση του ονόματος του διαδόχου του, όχι μετά το πέρας του Μουντιάλ όπως είχε πει η ΕΠΟ, αλλά μετά το 3-0 από την Κολομβία δια στόματος του προέδρου της ομοσπονδίας… Μικρές λεπτομέρειες, ασχέτως αν αφήνουν πικρία στον όποιο επαγγελματία, η δουλειά του οποίου δεν έχει δώσει δικαιώματα για μη σεβασμό στο πρόσωπό του.

Είναι πράγματα που ο απλός φίλαθλος που κρίνει μόνο από την αγωνιστική εικόνα, τα πρόσωπα, τις επιλογές και τα συστήματα δεν τα λαμβάνει υπόψιν του αλλά ίσως αυτός να ήταν και ο μεγαλύτερος άθλος της Εθνικής στη Βραζιλία κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες. Σε τέτοιες συνθήκες ή διαλύεσαι ή χαλυβδώνεσαι. Και η Εθνική ομάδα έχασε για ένα πέναλτι την παγκόσμια οχτάδα. Είναι κάτι που αποδεικνύει και τον χαρακτήρα που έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια.

Αυτό όμως δεν λέει κάτι… Τα όσα απείλησαν την ηρεμία της εθνικής ομάδας στη Βραζιλία θα πρέπει να αναλυθούν και να συζητηθούν όχι δημόσια, αλλά στο εσωτερικό της προκειμένου να είναι όσο πιο βατός γίνεται ο δρόμος για τον νέο προπονητή που δεν είναι κάποιος τυχαίος, αλλά ένα σημαντικό κεφάλαιο με πλούσιο βιογραφικό όπως ο Κλαούντιο Ρανιέρι.

Εννοείται ότι δεν περίμενα την παραμικρή διευκρίνιση από τον Σάντος για τις δηλώσεις του στην Πορτογαλία που παρουσιάστηκαν ως άδειασμα προς τους ποδοσφαιριστές του. Τον προπονητή Σάντος τον γνωρίζω καλά και ξέρω αν ψάχνει για εξιλαστήρια θύματα. Από το ίδιο πάθος, άλλωστε, για αυτή την πρόκριση επί της Κόστα Ρίκα που και αυτός μέσα του θεωρούσε πολύ πιο δεδομένη απ’ ότι ήταν παρασύρθηκε και αυτός. Και το ξέρει…

Και ερχόμαστε τώρα στο τελευταίο μήνυμα του Γιώργου Καραγκούνη προς τους συμπαίκτες του με την ιδιότητα του αρχηγού αυτής της ομάδας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο από τον άνθρωπο που έχει πονέσει αυτή την ομάδα όσο κανένας άλλος, ασχέτως του τι ο καθένας πιστεύει για την ποδοσφαιρική του αξία, ότι δεν στάθηκε ούτε σε πρόσωπα, ούτε σε ταλέντο, ούτε σε επιλογές, ούτε σε στυλ ποδοσφαίρου, ούτε σε συστήματα και σε λοιπές ομορφιές…

Σίγουρος για το ταλέντο και την αξία του Ελληνα ποδοσφαιριστή ο αρχηγός μίλησε μόνο για τη νοοτροπία που πρέπει να διακατέχει τους παίκτες αυτής της ομάδας. Αυτή τη νοοτροπία άλλωστε έβγαλε η Εθνική μας όλα αυτά τα χρόνια. Ούτε μπαλάρα έβγαλε, ούτε θεαματικό ποδόσφαιρο. Και αν αυτή η νοοτροπία χαθεί, ελάτε να βρούμε μαζί το τεράστιο ταλέντο και τους παίκτες της παγκόσμιας κλάσης που θα κρατήσουν την Ελλάδα στην πρώτη δεκάδα της παγκόσμιας κατάταξης. Στην Πορτογαλία το 2004 δεν τους είχαμε πάντως. Και δεν νομίζω ότι ο Ρεχάγκελ τους είχε κρύψει, όπως δεν πιστεύω ότι τους έκρυψε ο Σάντος στη Βραζιλία.

Ακόμα και η υπερβολική -αν θέλετε- από εμάς στις εφημερίδες και στα πρωτοσέλιδα του αθλητικού Τύπου αποθέωση αυτής της ομάδας μετά τον αποκλεισμό από μία Κόστα Ρίκα που έπαιζε για μία ώρα με δέκα παίκτες, αυτή την αγωνία ενδόμυχα φανερώνει. Την αγωνία για τη διατήρηση της ταυτότητας αυτής της ομάδας. Και της μη μόλυνσής της από τα επικίνδυνα μικρόβια του ελληνικού ποδοσφαίρου που ολοένα και περισσότερο την πλησιάζουν… Τώρα θα φανεί αν υπάρχουν οι απαραίτητοι αμυντικοί μηχανισμοί στην επόμενη μέρα της Εθνικής. Το Φετφατζίδης ή Κονέ και το Χριστοδουλόπουλος ή Σάμαρης είναι υποδεέστερα ζητήματα. Αλλα είναι που θα μετρήσουν…

πηγή: sentragoal.gr