Το τυπάκι που ερχόταν…από το Περού!

0
81

Μετά τους ομίλους, το επόμενο check point είναι εδώ. Πριν τους προημιτελικούς. Εφυγαν τέσσερις αμερικανικές ομάδες, δύο ευρωπαϊκές, οι δύο αφρικανικές. Καμία, αμαχητί. Καμία; Όχι, ακριβώς. Εφυγαν επτά στις οκτώ, με μάχη. Μία, δίχως μάχη. Η μεγαλύτερη έκπληξη της διοργάνωσης.

Εκπληξη, όχι (τόσο) ο αποκλεισμός τους. Οσο ο αποκλεισμός τους, περίπου σβηστά. Των Ουρουγουανών. Αυτών, των κατ’ εξοχήν πολεμιστών της ιστορίας του ποδοσφαίρου. Η υπόθεση Σουάρες τους διέλυσε, σαν γροθιά χαμηλά στο υπογάστριο. Επεσαν, και δεν σηκώθηκαν.

Πήγαν σπίτι. Όπως και όσοι άλλοι βασίστηκαν στους αμφίβολους, ως και την ύστατη στιγμή, τοπ-σταρ. Αμφίβολους, για την ετοιμότητά τους. Ισπανοί, με τον Ντιέγκο Κόστα. Οι φίλοι μας απ’ την Ακτή Ελεφαντοστού, με τον Γιαγιά Τουρέ. Πορτογάλοι, με τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

Μένουν στη Βραζιλία, και συνεχίζουν, όσοι το όποιο πλήγμα το πήραν απόφαση εγκαίρως και κοίταξαν πώς θα το αντιμετωπίσουν. Ολλανδοί, με τον Στρόοτμαν. Κολομβιανοί, με τον Φαλκάο. Γάλλοι, με τον Ριμπερί. Γερμανοί, με τον Γκόμεζ (και τον Ρόις).

Οκτώ ματς, τρεις παρατάσεις, δύο παρτίδες που κρίθηκαν στα πέναλτι, μία που ήταν 0-1 ως το 88’ κι έγινε 2-1, μία που κρίθηκε από το 79’ και μετά. Επιμύθιο. Ολοι, σήμερα στον κόσμο, ξέρουν και μπορούν να παίξουν. Ολοι βρίσκουν τους τρόπους να σμικρύνουν τα χάντικαπ.

Τη διαφορά στο αποτέλεσμα, την έκανε η δύναμη. Η ανθεκτικότητα. Μετά την πρώτη ημέρα (της Βραζιλίας και της Κολομβίας), τα επόμενα έξι παιγνίδια ήταν, όλα, 0-0 στο ημίχρονο. Τα τελευταία τρία, τα τρία που κρίθηκαν στην παράταση, και τα τρία ήταν 0-0 στα 90 λεπτά.

Γονάτισαν στα τελευταία μέτρα, όσοι είχαν δώσει το άπαν και άλλο δεν είχαν να δώσουν. Κυριάρχησαν στα τελευταία μέτρα, όσοι είχαν ακόμη κάτι για να διανύσουν και το εξτρά μίλι. Γι’ αυτό, ενώ οι μάχες ήταν επικές, δεν συνέβη καμία έκπληξη. Τα λογικά «ονόματα» προκρίθηκαν. Γι’ αυτό είναι…ονόματα, άλλωστε.

Γιατί, πέρα απ’ τη δύναμη, διαφορά κάνει και η ατομική ποιότητα. Ιδίως εκεί όπου τα χάντικαπ είναι πιο δύσκολο να μακιγιάρονται. Άλλο Μέσι και Ντι Μαρία, άλλο Σεφέροβιτς και Ντρμιτς. Άλλο Μπενζεμά, άλλο Οντεμουίνγκιε. Άλλο Μίλερ, άλλο Σλιμανί.

Και τώρα…μόνοι! Τέσσερις (αμερικανικές) με τέσσερις (ευρωπαϊκές). Η ισορροπία ισχύος, μαζί και η διαιτησία που φαίνεται να βρήκε στη ροή του τουρνουά τον βηματισμό της, κάνουν αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο να ‘ναι παντελώς, από δω και μετά, απρόβλεπτο.

Η Βραζιλία μπλέκει, με την ισπανόφωνη Αμερική. Δεν τη φοβούνται, είναι εξοικειωμένοι (από τη συχνότητα) να την αντιμετωπίζουν. Μεξικό 0-0, υψηλό εμπόδιο. Χιλή 1-1, υψηλότερο εμπόδιο. Κολομβία στον προημιτελικό, υπέρτατο εμπόδιο. Αν και με τους Κολομβιανούς διατηρώ μια υποψία…

Οτι ο αμυντικός μηχανισμός τους (έως τώρα πρακτικά αδοκίμαστος μεν, επί της ουσίας μικρομεσαίας ποιότητας δε) αργά ή γρήγορα θα τους εκθέσει. Κανείς απ’ τους έξι, τους τέσσερις οπισθοφύλακες και τους δύο κεντρικούς χαφ, όχι δεν μπαίνει, ούτε απ’ έξω δεν περνά στην «ιδανική ενδεκάδα» της διοργάνωσης.

Η άλλη εξίσου γοητευτική αλλ’ επίσης επίφοβη είναι, μακράν, η Ολλανδία. Πήρε με το σπαθί της τη θέση που προοριζόταν για την Ισπανία στο ταμπλό, δηλαδή τη θέση…της μη συνάντησης με τη Βραζιλία παρά μόνο στον τελικό, και πηγαίνει. Με τρεις, ήδη, ανατροπές στα τέσσερα ματς. Σε κάποιο, δεν θα προφτάσει ν’ ανατρέψει.

 Ο Νόιερ γουστάρει, μολονότι το ρίσκο είναι εξουθενωτικό. Νοητικά. Οι άλλοι τερματοφύλακες παίζουν στο 100% της συγκέντρωσης. Αυτός χρειάζεται το 150%, ειδάλλως ανά πάσα στιγμή μπορεί, όχι να δεχθεί γκολ, να γίνει ρεζίλι…

Και η «λιγότερο ομάδα» απ’ τις οκτώ; Σαφώς, η Αργεντινή. Ο προπονητής έχει προθύμως αυτοκαταργηθεί ενώπιον της μεγαλειότητος-Μέσι, δεν υπάρχει κανένα εμφανές πλάνο παιγνιδιού, το μοναδικό πλάνο είναι να πάρει τη μπάλα ο κοντός μάγος και…κάτι θα γίνει. Όπως γινόταν, κάποτε, με τον άλλον κοντό μάγο.

Τι κοινό έχουν οι οκτώ; Με την εξαίρεση του Ολλανδού που «μένει ν’ αποδειχθεί», καταπληκτικούς τερματοφύλακες. Ανάμεσα στους καταπληκτικούς, ξεχωρίζει ένας. Οι άλλοι είναι αληθινοί νούμερο-ένα, μια ανεκτίμητη βάση στήριξης της ομάδας. Ο Νόιερ είναι, σαν να παίζεις με δώδεκα.

Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος μου έλεγε πως, στη Σάλκε, στο δίτερμα στέκονταν στις εστίες ο δεύτερος κι ο τρίτος και ο Νόιερ έπαιζε «μέσα». Γουστάρει, έτσι. Να συμμετέχει. Είναι ολοφάνερο. Γουστάρει, μολονότι το ρίσκο είναι εξουθενωτικό. Νοητικά. Οι άλλοι παίζουν στο 100% της συγκέντρωσης. Αυτός χρειάζεται το 150%, ειδάλλως ανά πάσα στιγμή μπορεί, όχι να δεχθεί γκολ, να γίνει ρεζίλι…

Ποιος θα βγει πρώτος σκόρερ; Δεν έχω ιδέα. Ποιος θα βγει MVP του Μουντιάλ; Δεν έχω ιδέα. Ποιος θα βγει κορυφαίος ρούκι του Μουντιάλ; Το ξέρουμε, κιόλας. Ο Τζέιμς. Χάμες ή Χαμές, όπως τον προφέρουν στη Νότια Αμερική. Ο Δημήτρης Μπαρμπαλιάς μου τον είχε πει, ότι το τυπάκι ερχόταν, από τότε που έπαιζε στην Αργεντινή (Μπάνφιλντ).

Τον πρωτοείδε πριν τρία-τέσσερα χρόνια, σ’ ένα Κόπα Αμέρικα Νέων. Στο Περού. Μόνο του Μπαρμπαλιά η τρέλα, η τρέλα του σκάουτινγκ, θα μπορούσε να φτάσει ως εκεί…

Πηγή : coppa.gr