Διακογιάννης: «Ο δικός μου Ντι Στέφανο»

0
83

Ο Μιχάλης Τσόχος συνομιλεί με τον Γιάννη Διακογιάννη που θυμάται τις πιο όμορφες ποδοσφαιρικές και όχι μόνο ιστορίες για τον Αλφρέντο Ντι Στέφανο…  

 

Σν και τώρα τις θυμάμαι τις συζητήσεις μου, όταν ξεκινούσα αυτή την δουλειά, πριν από περίπου 20 χρόνια, με τον Γιάννη Διακογιάννη για τον Αλφρέντο Ντι Στέφανο. “Κύριε Γιάννη, εμείς προλάβαμε Μαραντόνα και λίγο από Κρόιφ, εσείς που είδατε και Πελέ τι λέτε ποιος είναι ο καλύτερος;” τον ρωτούσα και πάντα έπαιρνα την ίδια απάντηση. “Αν θες να μιλήσουμε για τους καλύτερους, θα μιλήσουμε για τους πέντε καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Σε αυτούς λοιπόν τους τρεις που μου λες θα βάλεις και τον Πούσκας και τον Ντι Στέφανο”.

 

Ο Γιάννης Διακογιάννης, πάντα μιλούσε με θαυμασμό για τον Ντι Στέφανο. Ηταν αυτός που με έπεισε να βρω και να δω ορισμένους από εκείνους τους ανεπανάληπτους τελικούς της Ρεάλ. Θυμάμαι ένα βράδυ σε μία ωραία ταράτσα κάτω από την Ακρόπολη στο εστιατόριο “Ο Βάκχος”, που δεν ξέρω καν αν υπάρχει ακόμη, μας μιλούσε, σε μία παρέα που είχαμε βγει για φαγητό, για πάνω από μία ώρα για τον Ντι Στέφανο. Και έβλεπες τον ενθουσιασμό στα μάτια του για εκείνον τον ποδοσφαιριστή που “μέσα στο γήπεδο μπορούσε να κάνει τα πάντα” όπως μας έλεγε. “Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μεγάλος παίκτης ήταν. Επαιζε επιθετικός, αλλά ήταν τύποις επιθετικός. Τα πάντα μπορούσε να κάνει. Μέχρι και στην άμυνα γύριζε για να βοηθήσει, να κουβαλήσει την μπάλα”.

 

Με το που διάβασα την δυσάρεστη είδηση του θανάτου του Αλφρέντο Ντι Στέφανο, πήρα τηλέφωνο τον κύριο Γιάννη Διακογιάννη. Δεν είχε προλάβει να το διαβάσει, δεν το ήξερε…

 

Στο άκουσμα του θανάτου του Ντι Στέφανο, αντέδρασε περίπου σαν να έχασε έναν δικό του άνθρωπο. Βλέπετε πέρα ότι τον θαύμαζε ως ποδοσφαιριστή, τον είχε γνωρίσει και από κοντά. Μέχρι και για φαγητό είχαν βγει ένα μεσημέρι στην Ρώμη.

 

“Ο Αλφρέντο Ντι Στέφανο ήταν άλλο πράγμα. Ηταν ένας επιθετικός που έπαιζε παντού. Νομίζω ότι ο καλύτερος χαρακτηρισμός που μπορώ να σου δώσω για αυτόν, ήταν ένας τίτλος που είχα στείλει στην Αθλητική Ηχω, πριν από 50 χρόνια περίπου… “Ο δεκαθλητής του ποδοσφαίρου” ήταν ο τίτλος και αυτός ήταν ο Ντι Στέφανο” μου είπε.

 

Οι μνήμες ξεχείλιζαν και μπορούσα να το καταλάβω ακόμη κι’ από το τηλέφωνο.

 

“Προσωπικότητα, ηγέτης, λάμψη, φοβερός παίκτης, ο Αλφρέντο, αλλά και παράξενος χαρακτήρας. Αθυρόστομος, γυναικάς, τζογαδόρος, φοβερός και για να τον κάνεις παρέα. Αρκεί να μην έχανε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Πούσκας που μου έλεγε. “Παραμονή κάποιων αγώνων παίζαμε πόκερ στο ξενοδοχείο. Ακόμη κι’ όταν είχα καλό φύλλο, πήγαινα πάσο για να κερδίζει ο Αλφρέντο, διότι αν έχανε δεν μπορούσες να τον αντέξεις. Οχι μόνο εκείνο το βράδυ, αλλά ούτε την επόμενη μέρα στον αγώνα…”

 

Η πρώτη φορά…

 

“Η πρώτη φορά που τον είδα ήταν το 1954 στο Παρίσι στο Κύπελλο Λατινικών Χωρών. Επαιζαν οι πρωταθλήτριες της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Πορτογαλίας. Στον τελικό η Ρεάλ είχε βρεθεί αντιμέτωπη με την Ρενς. Εκεί τον είδα πρώτη φορά και εντυπωσιάστηκα. Βεβαίως τα καλύτερά του ματς τα έκανε στους τελικούς των πρωταθλητριών. Στον πρώτο τελικό Κυπέλλου πρωταθλητριών το 1956 δεν πίστευα στα μάτια μου. Κέρδισε τη Ρενς σχεδόν μόνος του σε εκείνο το εκπληκτικό 4-3. Η Ρεάλ είχε βρεθεί πίσω στο σκορ με 2-0 και 3-1, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο ο Ντι Στέφανο έκανε τρομερά πράγματα. Γκολ ένα έβαλε, αλλά όλα όσα έκανε μέσα στο γήπεδο ήταν καταπληκτικά. Πολύ μπροστά από την εποχή του…”

 

Το πιο μεγάλο ματς του Αλφρέντο Ντι Στέφανο που είδε από κοντά ο Γιάννης Διακογιάννης είναι ο τελικός της Γλασκώβης. “Ενα από τα μεγαλύτερα ματς που είδα ποτέ μου. Και το έκανε τέτοιο ο Αλφρέντο Ντι Στέφανο και ο Πούσκας. Η Ρεάλ νίκησε την Αϊντραχτ με 7-3 με τον Ντι Στέφανο να βάζει τρία γκολ και τον Φέρεντς τα άλλα τέσσερα. Καταπληκτικό ποδόσφαιρο, επιθετικό. Αν δεις τι έκαναν αυτοί οι δύο στο γήπεδο, δεν θα πιστεύεις στα μάτια σου”.

 

Τι ήταν όμως αυτό που πραγματικά ξεχώριζε τον Ντι Στέφανο;

 

“Οι τρόποι με τους οποίους μπορούσε να σκοράρει. Εβαζε γκολ από οπουδήποτε, με οποιονδήποτε τρόπο. Με το κεφάλι, με πλασέ, με σουτ, με ψαλιδάκι, με τακουνάκι, με απευθείας εκτέλεση φάουλ, με πέναλτι. Μοναδικός. Είχε φοβερό ρεπερτόριο. Μπορεί να ήταν και ο μεγαλύτερος γκολτζής που είδα ποτέ…”.


πηγη: gazzetta.gr