Ανάλυση των τελικών του 1986 και του 1990 και πορείες των δύο ομάδων (βίντεο)

0
127

 

Με αφορμή το σημερινό μεγάλο τελικό του Μουντιάλ Γερμανία-Αργεντινή και την  προϊστορία των ομάδων έχω να αναφέρω τα εξής :

Στον τελικό του 1986 η Αργεντινή επικράτησε με 3-2 ύστερα από ένα συγκλονιστικό δεύτερο ημίχρονο στο οποίο σημειώθηκαν 4 γκολ. Στον αγώνα αυτό φαβορί ήταν η Αργεντινή δηλαδή ο Μαραντόνα ο οποίος ήταν πράγματι σε εκπληκτική κατάσταση στη διοργάνωση αυτή. Από τον πρώτο γύρο ήταν πολύ καλός με όλους τους αντιπάλους να επικεντρώνονται στο πώς θα τον ξαπλώσουν στο χορτάρι  και όχι στο πώς θα παίξουν μπάλα. Ειδικά στον αγώνα με την Ν. Κορέα ήταν σχεδόν αστείο το θέαμα με τους Κορεάτες να κυνηγούν μαζικά το μεγάλο Ντιέγκο για να τον χτυπήσουν. Σημειωτέον ότι εκείνη την εποχή δεν υπήρχε σοβαρή προστασία των μεγάλων παικτών από τα αντιαθλητικά μαρκαρίσματα όπως συμβαίνει τώρα. Κοινώς ο Μαραντόνα είχε φάει πολύ ξύλο χωρίς να τιμωρηθούν όπως έπρεπε οι αντίπαλοι.

 

Στην προημιτελική φάση απέναντι στην Αγγλία ο Ντιέγκο συνέθεσε μια από τις σημαντικότερες ραψωδίες στην ιστορία των  Μουντιάλ ενώ στον ημιτελικό απέναντι στο Βέλγιο έγραψε ξανά ιστορία με τα δύο πανέμορφα τέρματα που σημείωσε. Πάντως είναι λάθος να θεωρούν πολλοί ότι στα γήπεδα του Μεξικού ο Ντιέγκο έκανε πράγματα και θαύματα μόνο στους δύο αυτούς αγώνες απέναντι σε Αγγλία και Βέλγιο. Γενικά σε όλη τη διοργάνωση ήταν φανταστικός και θεωρώ ότι ποτέ παίκτης σε τελική φάση Μουντιάλ δεν έχει βρεθεί σε τόσο καλή κατάσταση όσο ο γίγας Ντιέγκο το 1986. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να θεωρείται η Αργεντινή ελέω Μαραντόνα ως το μεγάλο φαβορί στον τελικό.

 

Αξιοσημείωτο δε είναι ότι ο τεχνικός των Δυτικογερμανών Φραντς Μπεκενμπάουερ στον τελικό τοποθέτησε έναν από τους καλύτερους παίκτες του επάνω στο Ντιεγκίτο, το σπουδαίο (και μετέπειτα μεγάλο αρχηγό της Γερμανικής ομάδας) Λόταρ Ματέους. Ο Ματέους, καλογυμνασμένος γαρ  και πολύ γρήγορος, δεν άφησε στιγμή το Ντιέγκο από τα μάτια του (και κυρίως τα πόδια του) και γι’ αυτό ο Μαραντόνα δεν απέδωσε στον αγώνα αυτό όπως αναμενόταν. Παρόλα αυτά η ποδοσφαιρική μεγαλοφυΐα του Ντιέγκο  μάς χάρισε την εκπληκτική πάσα στο Μπουρουσάγκα στο 85’ ο οποίος σημείωσε το νικητήριο γκολ. Θέλω να τονίσω ότι η ενέργεια του Μπεκενμπάουερ ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακή, αφού ο Ντιέγκο είχε τρομοκρατήσει τους πάντες με τις εμφανίσεις του, και οδήγησε το Γερμανό τεχνικό στο να αχρηστεύσει ουσιαστικά  έναν από τους πιο δημιουργικούς του παίκτες, το Λόταρ Ματέους, για να εξουδετερώσει τον τιτάνα Ντιέγκο.

Για τον τελικό του Μουντιάλ 1990 τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Αυτό που αναφέρεται συνήθως στα αφιερώματα  είναι ότι το πέναλτι που κέρδισε ο Ρούντι Φέλλερ ήταν αμφισβητούμενο και υπονοείται ότι οι Δυτικογερμανοί δεν κέρδισαν δίκαια.  Δεν πρέπει όμως να παραβλέπεται πως  οι Γερμανοί είχαν μια πληρέστατη ομάδα με μεγάλα αστέρια (Ματέους, Κλίνσμαν, Μπρέμε, Λιττμπάρσκι, Φέλλερ, κ,α,) που έφθασε δίκαια στον τελικό  ενώ η Αργεντινή δεν είχε παρουσιάσει τίποτα σημαντικό εκτός βέβαια από το μεγάλο Ντιέγκο και τους Κανίγια-Γκοϊκοετσέα και σε καμία περίπτωση δεν δικαιούτο, βάσει απόδοσης, συμμετοχή στο μεγάλο τελικό.

Αυτό όμως που δεν παρουσιάζεται, σκοπίμως ή εν αγνοία, από τους αρθρογράφους που αναφέρονται στον τελικό της Ρώμης και στο Μουντιάλ της Ιταλίας, είναι η προκλητική εύνοια της διαιτησίας προς την Αργεντινή μέχρι τον ημιτελικό (αφού εκεί ο Μισέλ Βοτρώ ήταν απόλυτα φυσιολογικό να στηρίξει περισσότερο τη γηπεδούχο Ιταλία). Παραθέτω προς απόδειξη τα παρακάτω στοιχεία: Στον αγώνα με τη Σοβιετική Ένωση (Νάπολι, 13-6-1990) η Αργεντινή βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο και αντιμετώπιζε το φάσμα του αποκλεισμού αφού στην πρεμιέρα είχε ηττηθεί από το ηρωικό Καμερούν του Φρανσουά Ομάμ Μπι(γ)ίκ και του Ροζέ Μιλά. Στον αγώνα αυτό λοιπόν ο  Ντιέγκο δεν σκόραρε παρατύπως κάποιο γκολ  αλλά απέκρουσε πεντακάθαρα  (πολύ πιο καθαρά από το “χέρι του Θεού”¨το 1986) με το χέρι  τη μπάλα ύστερα από κεφαλιά του Κουζνέτσοφ. Η συγκεκριμένη φάση έγινε στο 20ο λεπτό με το αποτέλεσμα να είναι στο 0-0. Η μπάλα κατευθυνόταν προς την εστία του Γκοϊκοετσέα και ο Ντιέγκο την έδιωξε με το δεξί χέρι μπροστά στα μάτια του σφαγέα Φρέντρικσον ο οποίος ήταν λίγα μέτρα μακριά. Αυτό φαίνεται στο 1.38 του βίντεο.   Ήταν λοιπόν προφανές ότι ο ρέφερι έπρεπε να σφυρίξει πέναλτι υπέρ των αδικημένων Σοβιετικών.  Σημειωτέον ότι ανάμεσα στο διαιτητή και στο Μαραντόνα δεν παρεμβαλλόταν άλλος παίκτης και, συνεπώς, η ορατότητα του Φρέντρικσον ήταν άριστη. Επομένως δεν υπάρχει η παραμικρή δικαιολογία για την αχαρακτήριστη απόφαση του Σουηδού διαιτητή.

 

Παρακολουθώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο από το 1982 δεν έχω ξαναδεί τόσο εξόφθαλμη παραβίαση από παίκτη και τόσο κατάφωρη αδικία εις βάρος μιας ομάδας. Τονιστέον για μια ακόμα φορά ότι αν η Αργεντινή έχανε στον αγώνα με τους Σοβιετικούς θα αποχωρούσε. Προφανέστατα αυτό της άξιζε αλλά ας όψεται η διαιτησία…

 

 

Όπως είναι γνωστό, η Αργεντινή προκρίθηκε στη δεύτερη φάση, απέκλεισε τη Βραζιλία με 1-0 (24-6-1990) και στα προημιτελικά (30-6-1990) συνάντησε την υπερταλαντούχα Γιουγκοσλαβία (Στόικοβιτς, Σαβίσεβιτς, Προσινέσκι, Σούσιτς, Βούγιοβιτς) την οποία απέκλεισε στα πέναλτι. Στον αγώνα αυτό οι Πλάβι ήταν σαφώς ανώτεροι από τους Αργεντίνους. Ο μεγάλος άσος των Γιουγκοσλάβων Ντράγκαν Στόικοβιτς μάς χάρισε ορισμένες εξαιρετικές φάσεις όντας ένας εκ των 2-3 κορυφαίων του αγώνα ενώ ο Ντιέγκο κινήθηκε σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Το παιχνίδι των λατινοαμερικάνων ήταν από εξαιρετικά σκληρό έως βρώμικο και έγινε πλήρως ανεκτό από το διαιτητή ο οποίος δεν προστάτευσε σε καμία περίπτωση τον εκπληκτικό Στόικοβιτς από τα αντιαθλητικά μαρκαρίσματα που έχρηζαν κόκκινης κάρτας. Αντ’ αυτού τιμώρησε με δύο κίτρινες, εκ των οποίων η μία υπερβολικά αυστηρή, τον μετέπειτα παίκτη της ΑΕΚ Ρεφίκ Σαμπανάντζοβιτς ο οποίος αποβλήθηκε στο 30ο λεπτό. Παρόλο λοιπόν που οι Πλάβι έπαιξαν για 90 λεπτά με παίκτη λιγότερο στον καυτό ήλιο της Φλωρεντίας, ήταν καλύτεροι και, δυστυχώς, δεν πέτυχαν αυτό που άξιζαν αφού αδικήθηκαν κατάφωρα από τη διαιτησία η οποία προστάτευσε για μία ακόμα φορά την Αργεντινή.

 

 

Στον τελικό, όπως αναφέρθηκε,  η ανατροπή του Φέλλερ ήταν αμφισβητούμενη  αλλά η απόκρυψη της ασύλληπτα προκλητικής διαιτησίας σε όλο το Μουντιάλ, πλην του τελικού και του ημιτελικού, υπέρ της ομάδας του Μαραντόνα είναι εντελώς άδικη. Το να γράφεται κατά κόρον ότι η  (κάκιστη) Αργεντινή αδικήθηκε στον τελικό είναι μεν αληθές αλλά μόνο εν μέρει αφού η άδικη απόφαση του Μεξικανού διαιτητή Κοντεσάλ Μέντεζ αποτελεί  ένα μέρος της συνολικής αλήθειας η οποία είναι ότι η Αργεντινή ευνοήθηκε το 1990 όσο καμία άλλη ομάδα. Τέλος, δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι η Αργεντινή του 1990 είναι ίσως η  πιο αδύναμη ομάδα που έχει παίξει σε τελικό τα τελευταία 50 χρόνια και σίγουρα θα ήταν παντελώς άδικο να κατακτήσει το βαρύτιμο τρόπαιο.

Για το σημερινό αγώνα θα δούμε αν τελικά θα επικρατήσει η ομαδική υπεροχή των Γερμανών ή αν οι 2-3 σπουδαίες μονάδες της Αργεντινής, με επικεφαλής το Μέσι, καταφέρουν να οδηγήσουν ξανά το τρόπαιο στη Λατινική Αμερική μετά από 12 χρόνια. Οψόμεθα….

 

Δημήτρης Κονιδάρης