Oλυμπιακοί αγώνες 2004: Το 2004 υπόθεση των λίγων, το 2014 πρόβλημα των πολλών

0
86

Πέρασαν 10 χρόνια από την 13η Αυγούστου του 2004. Την ημέρα που ξεκίνησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας και η Ελλάδα ανέλαβε να διεκπεραιώσει το μεγαλύτερο και δυσκολότερο εγχείρημα της σύγχρονης ιστορίας της, που αποδείχτηκε κι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη όλων των εποχών.

 

Η ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν ένα ελκυστικό εγχείρημα που ικανοποίησε τον εγωισμό και τη ματαιοδοξία μιας γενιάς που τη δεκαετία του ΄90 ζούσε στιγμές ανάκαμψης και ευφορίας. Επιζητούσε τη μεγάλη ιδέα και τη μεγάλη ευκαιρία για προβολή και επιβεβαίωση.

 

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας πέτυχαν απόλυτα ως αθλητική διοργάνωση αλλά απέτυχαν πλήρως στον μεταολυμπιακό προορισμό τους στην ελληνική κοινωνία. Το κολοσσιαίο εγχείρημα έγινε υπόθεση λίγων και πρόβλημα πολλών.

 

Μια ισχυρή ελίτ έτρεξε έναν τεράστιο στόχο μαζί με πολυεθνικούς προμηθευτές και γιγάντιες κατασκευαστικές. Σε πολλά πέτυχαν σε πολλά απέτυχαν. Οι κυβερνήσεις είχαν «φιλική» συμμετοχή και ανύπαρκτο ελεγκτικό μηχανισμό. Στο βωμό της επίτευξης του στόχου και των θέλγητρων των πολυεθνικών υπήρχε συναγωνισμός για την πιο βαθιά υπόκληση. Υπουργοί μαριονέτες και κρατικές υπηρεσίες συναίτεροι στις παρανομίες. Άδειες, δώρα και προσληψεις τροφή σε ένα κράτος διαπλοκής, ρουσφετιού και αυθαιρεσίας. Στο όνομα της επίτευξης του μεγάλου στόχου όλα επιτρέπονταν…

 

Ακόμα και το μεγαλύτερο και πιο δαπανηρό έργο, η στέγαση του Ολυμπιακού Σταδίου, το περίφημο εγχείρημα του Καλατράβα έγινε χωρίς τις απαραίτητες άδειες και λίγα χρόνια αργότερα διαπιστώθηκε πως δεν ήταν παρά ένα αυθαίρετο. Αν η αυθαιρεσία ήταν Ολυμπιακό άθλημα η Ελλάδα θα ήταν μακράν πρωταθλήτρια.

 

Δέκα χρόνια αργότερα οι λίγοι ρομαντικοί μιλούν με νοσταλγία, όσοι γνωρίζουν σιωπούν κι όσοι μαθαίνουν υποφέρουν κι απορούν.

 

Κοντά στα 35 δις Ευρώ κοστολογείται ο λογαριασμός αλλά επίσημα κανείς δεν γνωρίζει το πραγματικό κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Χοντρικά είναι το 1/10 του σημερινού εξωτερικού χρέους της χώρας ή τα φορολογικά έσοδα μιας 5ετίας ή οι συντάξεις μιας 20ετίας.

 

Ουδείς γνωρίζει την υπεραξία, το όφελος αλλά και το μεικτό κόστος που είχε για την ελληνική κοινωνία. Το σίγουρο είναι πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας αναδείχτηκαν το τέλος μιας χρυσής εποχής των κατασκευαστικών και των προμηθευτών και όχι η ευκαιρία για πολιτιστική ανάταση και αθλητική ευημερία. Από τα 35 δις που ξοδεύτηκαν το 2004 φτάσαμε στη μηνιαία συνδρομή αθλησης των 35 Ευρώ που ξοδεύει κάθε νέος για να περάσει την εξώπορτα κάποιου σωματείου. Εμπορευματοποίηση, παρακμή και χρεοκοπία μιας Ελλάδας που έχει καμία σχέση και με τα πιο αρρωστημένα σενάρια.

 

Πριν λίγες ημέρες ο ΙΟΒΕ ξεκίνησε μία μεγάλη έρευνα για την αποτίμηση των Ολυμπιακών Αγώνων. Μέχρι το τέλος του χρόνου θα έχουμε τα αποτελέσματα της μοναδικής κι όπως φαίνεται πρώτης και τελευταίας καταγραφής των πεπραγμένων αλλά και πάλι η έμφαση δίνεται στον οικονομικό παράγοντα.

 

Πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια και καμία κυβέρνηση, κανένας αθλητικός, πολιτικός ή οικονομικός φορέας δεν μπήκε στον κόπο να κάνει τη δική του αποτίμηση. Κανείς δεν μας είπε εάν έγινε ταμείο.

 

Είναι κοινώς παραδεκτό πως οι μεγάλοι πρωταγωνιστές των Ολυμπιακών Αγώνων, οι αθλητές, οι προπονητές και οι παράγοντες τους πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Πέρασαν σε δεύτερη μοίρα και κατά την προετοιμασία αλλά και στην μετα-ολυμπιακή εποχή κανείς δεν ασχολήθηκε σοβαρά μαζί τους, αλλά ούτε και οι ίδιοι όρθωσαν ποτέ ανάστημα για να διεκδικήσουν ότι τους ανήκει.

 

Η μεγάλη κληρονομιά που θα τους εξασφάλιζε ευημερία και μακροημέρευση χάθηκε αμαχητί και δέκα χρόνια μετά παγκόσμιοι και ευρωπαίοι πρωταθλητές έγιναν επαίτες για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα.

 

Χωρίς τεχνοκρατικό πλάνο και αθλητική κουλτούρα ο ερασιτεχνικός αθλητισμός στοίχειωσε στις εγκαταλειμμένες και διαλυμένες αθλητικές ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Τα σύμβολα της μεγάλης και υπερήφανης Ελλάδας του 2004 έγιναν το μίασμα και η ντροπή το 2014.

 

Χορταριασμένοι αγωνιστικοί χώροι, σπασμένα μάτριξ, λεηλατημένα γραφεία, κλεμμένες υποδομές, άδειες πισίνες, διαλυμένες κερκίδες, γκρεμισμένοι τοίχοι, χρεοκοπημένες αθλητικές ομοσπονδίες, πρωταθλητές ζητιάνοι για τα οδοιπορικά τους και παράγοντες μοιραίοι και αδιάφοροι. Αυτή είναι η προίκα των 28 Ολυμπιακών Αθλημάτων δέκα χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες και η ευθύνη βαρύνει όλους. Άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο.

 

Οι φωτογραφίες της ντροπής με τις διαλυμένες ολυμπιακές εγκαταστάσεις πρέπει να είναι ο οδηγός για το μέλλον. Αν τα δύσκολα πέρασαν οι κυβερνήσεις οφείλουν να αποκαταστήσουν την τάξη και το αθλητικό κίνημα να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον.

 

Ο αθλητισμός, ο πολιτισμός και η παιδεία πρέπει να εξαιρεθούν άμεσα από τις μνημονιακές πολιτικές. Τα πέντε χρόνια λιτότητας βγήκαν στο δρόμο οι πάντες εκτός από τους ηγέτες του αθλητικού κινήματος. Η μόνη τους κινητοποίηση ήταν όταν μειώθηκε η κρατική επιχορήγηση. Ακόμα και τότε κέρδισαν. Ποτέ άλλοτε δεν διαμαρτυρήθηκαν και δεν διεκδίκησαν αυτά που τους ανήκουν.

 

Το 2004 γιορτάσαμε την κορύφωση και το 2014 γιορτάζουμε το ναδίρ. Η δεκαετία που έρχεται θα είναι ακόμα πιο απαιτητική κι ακόμα πιο δύσκολη. Η ζωή. όμως. είναι μπροστά. Οι νέες γενιές έχουν και τη δύναμη και τη γνώση να κάνουν αλλαγές. Πριν τους παραδώσουμε τα… κλειδιά και πριν περάσουμε οριστικά στην ιστορία έχουμε χρέος να αποκαταστήσουμε όσα περισσότερα λάθη μπορούμε. Τώρα μπορεί να μην έχουμε πολλά χρήματα αλλά έχουμε πολύ εμπειρία. Αρκεί να είναι μπροστάρηδες οι άνθρωποι του αθλητισμού, αυτοί που πονούν και υποφέρουν. Αθλητές, προπονητές, διαιτητές, παράγοντες, γονείς, δημοσιογράφοι και απλοί πολίτες πρέπει να διεκδικήσουν και να πάρουν πίσω ότι τους ανήκει. Δέκα χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες έχουμε το δικαίωμα να αναπολούμε, την υποχρέωση να διορθώνουμε και την ανάγκη να ονειρευόμαστε.

πηγη: gazzetta.gr