Τρέχοντας Μαραθώνιο με Σκλήρυνση κατά Πλακάς

0
75

Όλοι ξέρουμε τι πάει να πει να είσαι δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Το να πάρεις την απόφαση  να τρέξεις ένα μαραθώνιο, πόσο μάλλον την Κλασσική διαδρομή της Αθήνας. Έστω και μια φορά στη ζωή σου. Έτσι αποφάσισα και εγώ να τρέξω αυτή τη διαδρομή  και ας έχω μια   ιδιαιτερότητα η οποία ονομάζεται Σκλήρυνση κατά Πλακάς και καθιστά την όλη προσπάθεια  πολύπλοκη και επίπονη.

Μέσα από τον πόνο όμως γίνεσαι άνθρωπος που σημαίνει ομορφιά, αλήθεια  κ΄αγάπη! Ξεδιπλώνεις  τον εαυτό σου απέναντι στην πραγματικότητα η οποία ονομάζεται  Διαφορετικότητα και απλά μαθαίνεις να μάχεσαι. Nα παλεύεις  με κάθε απόθεμα ψυχής για να νικήσεις τους φόβους σου, να ξεπεράσεις τα όρια σου, να υπερβείς την ίδια την  πάθηση, να βρεις τον τρόπο και το κουράγιο να εκπληρώσεις ένα μεγάλο όνειρο. Πόσες φορές αλήθεια  μπορεί να λυγίσει το ανθρώπινο σώμα; Αρκετές θα πω εγώ. Διότι η διαδρομή και το ταξίδι προς την Ιθάκη ξεκινάει μήνες πριν. Πολύ  πριν σταθείς στη γραμμή εκκίνησης στο Μαραθώνα. Δεκαέξι μήνες προετοιμασίας γεμάτοι από εικόνες, ήχους και χρώματα οι οποίοι  έχουν ανεκτίμητη αξία  και αποτελούν ένα μικρό θησαυρό ο οποίος είναι καλά κρυμμένος μέσα στην καρδιά μου.

 

Έχω πλέον κάτι να δώσω και να πω στους μαθητές μου, στα μελλοντικά παιδιά μου. Να δώσω λίγη ελπίδα και αισιοδοξία, να ξαναθυμηθούμε την αξία του μπορώ να ονειρεύομαι, να μάχομαι και να ελπίζω για κάτι καλύτερο, έστω και μικρό. Η ζωή δεν έχει νόημα εάν δεν αγωνίζεσαι για το καλύτερο. Είναι τόσο ωραία και όλοι έχουμε δικαίωμα  σ’αυτήν υγιείς ή όχι, δρομείς  ή όχι μικροί ή μεγάλοι. Πολλοί άνθρωποι περιμένουν μια χαρούμενη εικόνα από μας, μια γλυκιά κουβέντα, ένα χαμόγελο για να μπορέσουν να προχωρήσουν. Έστω και ένα μικρό βήμα αποτελεί  νίκη  και είναι αρκετό για να αντλήσουμε δύναμη και κουράγιο.

Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε μήνες πριν, μέσα σ’ένα μικρό γηπεδάκι με πολύ κλάμα και πόνο. Ταξίδεψε στη Γερμάνια για να μπορέσει να οπλιστεί με θάρρος και να συνεχίσει. Διέσχισε τα Δωδεκάνησα, έκανε ατελείωτες ώρες προπονήσεων στην αγαπημένη Σύμη, για να κοντοσταθεί στη Βέροια και να φθάσει στις 9 Νοεμβρίου στη γραμμή εκκίνησης του Μαραθώνα, έτσι ώστε να πάρει σάρκα και οστά. Πόση βροχή, χαλάζι, αέρα, κρύο και ζέστη ταλαιπώρησαν αυτά τα αδύναμα αλλά ιδιαιτέρα πόδια τα οποία κοιτώντας τα  το πρωί της Κυριακής  μ’ έκαναν να νιώσω υπερηφάνεια, που δεν  με προδώσαν και θα με οδηγούσαν στο Καλλιμάρμαρο. Πόσες φορές ονειρεύτηκα τη στιγμή αυτή. Πόσες φορές αναρωτήθηκα εάν θα τα καταφέρω. Πόσες φορές προσευχήθηκα ο Καλός μας Κύριος να με αξιώσει να μπω στο στάδιο  τρέχοντας, φορώντας το πιο όμορφο και ταπεινό χαμόγελο μου.

Ακόμα θυμάμαι πόση χαρά  έκανα όταν χτύπησε το ρολόι  το πρωί της Κυριακής  και πετάχτηκα σαν ένα μικρό παιδί που περιμένει να βρει τα δώρα κάτω από το Χριστουγεννιάτικο  δέντρο. Μέρα γιορτής της δικής μου γιορτής  με καλεσμένους χιλιάδες δρομείς απ’ολο τον κόσμο. Δρομείς που είχαν το ίδιο Όνειρο με μένα. Μια διαδρομή η οποία όσες φορές και αν κλείσω τα μάτια θα την ονειρευτώ  και θα μου θυμίζει το ποια είμαι. Μια απλή δρομαίας  που αγαπάει τη ζωή και προσπαθεί να τιμήσει αυτό το δώρο που ονομάζεται υγειά. Να  τιμήσει όλα τα παιδιά που έχει γνωρίσει ανά διαστήματα αυτά τα χρονιά στο νοσοκομείο και των οποίων τα όνειρα και οι ελπίδες στάθηκαν ο φάρος  και η δύναμη τη στιγμή που λύγιζε και δεν μπορούσε να ελέγξει  το σώμα της :Την Γιάννα, την Κική, τον Μανώλη, τον Αλέξανδρο, την Σωτηρία, τον Φώτη, τον Νίκο, τον Δημήτρη , τον Βαγγέλη, την Κατερίνα, την Αναστασία, τον Πρόεδρο και πολλούς άλλους. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που πίστεψαν και δεν αμφέβαλαν ποτέ για μένα. Αλλά και σε όλους  όσους ήταν αδύνατο να καταλάβουν. Ένας κύκλος ζωής κλείνει. Αλλά θα με βρει την επόμενη χρονιά στο 34 ή 38 να δίνω κουράγιο ως μια απλή θεατής  σε παλιούς και νέους δρομείς. Κλείνοντας θα πω μια φράση που μου’χει λείψει: Καλό αγώνα και καλό τερματισμό. Μόνο που αγώνας αυτή τη φορά είναι η ίδια η ζωή…. Ας μην είναι αργά φίλοι μου και  ας προσπαθούμε  στο μέτρο που θέλουμε και μπορούμε.

 

 

 

Ps (1): Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένεια μου και τον προσωπικό μου άγγελο τον αδερφό μου.

Ps (2): Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον γιατρό και το προσωπικό της κλινικής που είναι πάντα εκεί μ’ένα μεγάλο χαμόγελο.

Ps (3): Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους προπονητές μου Σάκη και Θόδωρο που ήταν και είναι οικογένεια.

Ps (4): Αφιερωμένη η προσπάθεια μου σε κάθε νέο παιδί.

ΚΑΙ

Ps (5):  Είτε τρέχεις 200 ή 500 μετρά, ένα χιλιόμετρο ή ένα μαραθώνιο είσαι Δρομαίας!
Ξανθοπουλου Μαρθα

πηγή: runningnews.gr