Φειδιππίδειος Δρόμος 2015: Η εμπειρία και τα ευχαριστώ του Μιχάλη Δημητρακάκη (φωτο)

0
213

O Μιχάλης Δημητρακάκης μίλησε στο isports.gr για τον αγώνα του στο Φειδιππίδειο Δρόμο:

Με αφορμή την 2η συνεχόμενη συμμετοχή μου στον Φειδιππίδειο Δρόμο θέλω να μοιραστώ τις εμπειρίες.

Κατ’αρχή θέλω να αναφέρω ότι είναι ο πιο δύσκολος αγώνας που έχω κάνει στη ζωή μου με πολλές δυσκολίες να παρουσιάζονται από την αρχή του αγώνα. Ξεκινήσαμε υπό αφόρητη ζέστη, 40 βαθμούς σε ακατάλληλη ώρα, 14:00 το μεσημέρι. Όταν έφτασα στα Μέγαρα πέρασα εντός χρόνου αλλά κατάλαβα την πολύ μεγάλη δυσκολία του εγχειρήματος και αποφάσισα οικειοθελώς να συνεχίσω τον αγώνα χωρίς την πίεση του χρονικού ορίου που μας είχαν θέσει οι διοργανωτές. Θέλησή μου ήταν να τερματίσω στο άγαλμα του Λεωνίδα όσες ώρες και να έκανα και σε ότι κατάσταση και να βρισκόμουν. Θέλω να ευχαριστήσω τους φρουρούς των διυλιστηρίων της MOTOR OIL που με βρήκαν αφυδατωμένο και μου έδωσαν τις πρώτες βοήθειες, τρόφιμα και υγρά βοηθώντας με σημαντικά σε ένα κομβικό σημείο του αγώνα, στο 70 χιλιόμετρο. Επίσης την κυρία στο Super Market του Χιλιομοδίου, στο 102 χιλιόμετρο, που με κέρασε τρόφιμα και νερά. Ευχαριστώ επίσης την οικογένεια στο βενζινάδικο στο 130οστο χιλιόμετρο, λίγο πριν το Μαλανδρένι. Ευχαριστώ τους κάτοικους του χωριού Καρυά, το λεγόμενο Κολοκοτρωνίτσι και την δεσποινίς στο ταβερνάκι. Μετά τις Καρυές ξεκινούσε η ανάβαση για το Παρθένιο Όρος, εκεί χάθηκα και με βοήθησε ένας βοσκός που με καθοδήγησε πως να φτάσω στη Νεστάνη, στο 170οστο χιλιόμετρο. Ευχαριστώ την οικογένεια στη Νεστάνη για τα κεράσματά τους. Από την Νεστάνη και μετά ξεκίνησε η συνοδεία από συγγενείς και φίλους.  Φτάνοντας στην Τεγέα είχα στο μυαλό μου τον τερματισμό σε όποια κατάσταση και να ήμουν αν και ήταν πάρα πάρα πολύ δύσκολο αφού είχα εξαντληθεί. Αυτό φαινόταν και στα πρόσωπα των δικών μου ανθρώπων που μου έλεγαν αν θέλω να σταματήσω (έλεγα μέσα μου όπως και σε όλη την διαδρομή Απαγορεύεται να παραδοθώ). Ξεκουράστηκα, κοιμήθηκα μέσα στο αυτοκίνητο, έφαγα και το ξημέρωμα της Κυριακής με βρήκε στις 08:00 στο μνημείο των 118 όπου ήρθε ο Ιωάννης Καρκαβίλας με τον σκύλο του και με συνόδευσε στην ανηφόρα για 7 χιλιόμετρα. Η θερμοκρασία ανέβαινε διαρκώς καθώς η τρίτη ημέρα με Καύσωνα με βρίσκει στην διαδρομή.  Στις 12:30 ο φίλος μου Παναγιώτης Γιαννόπουλος με την αδερφή του με βρίσκουν στην Κοκκινόραχη και με συνοδεύουν μέχρι τον τερματισμό.

Είμαι πολύ χαρούμενος, είναι τεράστιες οι στιγμές της υπέρβασης του ανθρώπινου σώματος και του πνεύματος σε τέτοιους υπεραποστάσεις σε περίοδο καύσωνα και οι εμπειρίες είναι μοναδικές για τον αθλητή. Κλείνοντας να ευχαριστήσω τον αδερφό μου Ηλία Δημητρακάκη, τα ξαδέρφια Μιχάλη, Αντώνη Νικολακάκη, Πάνο Ζιώβα, τους φίλους μου Γιώργο και Παναγιώτα Βίλλια, Γιάννη Καρκαβίλα, Παναγιώτη Γιακουμή και Παναγιώτη Γιαννόπουλο.

Συγχαρητήρια σε όσους συμμετείχαν στον αγώνα, τερματίσαντες και μη και ιδιαίτερα στους Λάκωνες δρομείς Ιωάννη Μαλτέζο, Στέλλα Μαρκάκου και Ηλία Πλαϊνο.

11996950_10206252475925219_1107487546_n

 

11997262_10206252476445232_1876422894_n

dimitrak_stella 11992170_1165610280119468_1609061158_n