Η Μασία είναι σαν την αρχαία Σπάρτη!

0
91

Μόλις τελείωσε η συνέντευξη τύπου στο Παλαιό Δημαρχείο Σπάρτης που έγινε στα πλαίσια του φιλανθρωπικού φιλικού παλαιμάχων μεταξύ του Λεωνίδα Σπάρτης και της Μπαρτσελόνα. Ακούγοντας τους να μιλούν καρπωθήκαμε σημαντικά πράγματα από τα λόγια των άσων της Μπαρτσελόνα που γνωρίζουν και κυρίως αγαπούν το ποδόσφαιρο πραγματικά. Στη συνέντευξη παρευρέθησαν οι Palau Busquets, Ramos Huete, και Garcia Orti. Το isports.gr θα τονίσει δύο σημεία που θα πρέπει να καταλάβουν και να πράξουν όλοι όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο προκειμένου να κάνουμε ένα βήμα μπροστά και να δώσουμε στα παιδιά τα εφόδια για να αγαπήσουν το άθλημα πάνω απ’όλα. Τα λόγια του πρώτου σε κάποιο σημείο της συνέντευξης ήταν τα εξής:

Η Μασία είναι σαν την αρχαία Σπάρτη. Όπως τα παιδιά στη Σπάρτη εκπαιδευόντουσαν στη στρατιωτική αγωγή έτσι και στη Μασία από μικρή ηλικία τους γίνεται βίωμα η αγάπη για το ποδόσφαιρο!

Συμπλήρωσε ότι  το 50% των ποδοσφαιριστών της πρώτης ομάδας ενός συλλόγου θα πρέπει να στελεχώνεται από παίκτες που έρχονται από τα σπλάχνα της, την ακαδημία της, όπως γίνεται στη περίπτωση της Μπαρτσελόνα.

Το μυστικό της επιτυχίας του συλλόγου είναι η υιοθέτηση του Ολλανδικού ποδοσφαίρου, του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου.

 

Μασία

Η Λα Μασία ντε Καν Πλάνες, τις περισσότερες φορές συναντόμενη ως Λα Μασία (Ελληνικά: “Η Αγροικία”),[1] είναι το όνομα που έχει δοθεί στις προπονητικές εγκαταστάσεις της Μπαρτσελόνα που βρίσκονται κοντά στο Καμπ Νόου στη συνοικία Λες Κορτς της Βαρκελώνης, και τις περισσότερες φορές χρησιμοποιείται ως όρος για την περιγραφή των ακαδημιών της Μπαρτσελόνα.

Οι ακαδημίες της Μπαρτσελόνα χωρούν περισσότερους από 300 νεαρούς ποδοσφαιριστές, και από το 2002 δέχεται συνέχεια επαίνους ως μια από τις καλύτερες παγκοσμίως, αποτελώντας σημαντικό παράγοντα στις ευρωπαϊκές επιτυχίες της Μπαρτσελόνα καθώς και για την επιτυχία της Εθνικής Ισπανίας στο 2010 FIFA World Cup. Το 2010, η Λα Μασία κατάφερε ένα ιδιαίτερο τιμητικό ρεκόρ καθώς έγινε η πρώτη ακαδημία που έχει βγάλει και τους τρεις φιναλίστ της Χρυσής Μπάλας σε μια μοναδική χρονιά, με τους Αντρές Ινιέστα, Λιονέλ Μέσι και Τσάβι Ερνάντεθ.[2]

Το ίδιο το κτίριο είναι μια παλιά εξοχική κατοικία (Στα Καταλανικά: masia) χτισμένη το 1702, η οποία όταν εγκαινιάστηκε το Καμπ Νόου το 1957, Το κτίριο ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε για να χρησιμοποιηθεί ως χώρος στέγασης των γραφείων του συλλόγου. Καθώς η ομάδα αύξανε συνεχώς την δημοτικότητά της, το κτίριο έγινε πολύ μικρό για τα γραφεία, και, στις 20 Οκτωβρίου 1979, η Λα Μασία μετατράπηκε σε ξενώνας για τους νεαρούς παίκτες που προέρχονταν από τα περίχωρα της Βαρκελώνης. Στις 30 Ιουνίου 2011, το κτίριο της Μασία έπαψε να φιλοξενεί τους νεαρούς αθλητές που προπονούνται για να γίνουν μελλοντικά κομμάτι της επαγγελματικής ομάδας του συλλόγου. Σε μια λιττή, αλλά με συγκινησιακή φόρτιση τελετή, οι πύλες έκλεισαν και το νέο Μασία-Σέντρε ντε Φορμασιό Οριόλ Τορτ, στην Θιουτάτ Εσπορτίβα Ζοάν Γκαμπέρ, ανέλαβε την στέγαση των νεαρών αθλητών.

Ο πρώην τεχνικός διευθυντής, Πεπ Σεγκούρα, αποδίδει την επιτυχία της ομάδας στην “φιλοσοφία του παιχνιδιού της”: “Είναι σχετικό με τη δημιουργία μιας φιλοσοφίας, μιας νοοτροπίας, από τον πάτο της ομάδας ως την κορυφή”. Η φιλοσοφία έγκειται στην εφαρμογή του total football σε συνδυασμό με τον παραδοσιακό ισπανικό τρόπο παιχνιδιού “με την μία” (tiqui-taka). Η προσέγγιση του total football προήλθε από την Εθνική Ολλανδίας μέσω του Κρόιφ.[12] Η προσέγγιση total football απαιτεί από τους παίκτες κίνηση σε ένα σχηματισμό που συνεχώς αλλάζει, όπου οι παίκτες μπορούν να αλλάζουν θέσεις μεταξύ τους σε σύντομο χρόνο. Στην ακαδημία των νέων, δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα στις τεχνικές ικανότητες, που θεωρείται ως οι πλέον απαραίτητες για την αλλαγή θέσεων στο γήπεδο.[12][24][25] Μια συχνά αναφερόμενη εξήγηση της επιτυχίας της Μπαρτσελόνα είναι η συνέχεια και η συνέπεια με την οποία η Μπαρτσελόνα ακολουθεί την σημερινή της φιλοσοφία της πάσας και της κίνησης. Ο Γκουαρδιόλα αποτέλεσε το πρότυπο του “πολυθεσίτη” μέσου και οι σημερινοί μέσοι του συλλόγου Τσάβι και Ινιέστα θεωρούνται οι συνεχιστές του.[26]

Μια άλλη πτυχή της Λα Μασία είναι ο Καταλανικός εθνικός της χαρακτήρας—ντόπιο ταλέντο στην υπηρεσία ενός συλλόγου με ισχυρή, καθοριστική αίσθηση της πολιτσμικής ταυτότητας της Καταλονίας.[27] Οι οπαδοί τις περισσότερες φορές προτιμούν παίκτες-προϊόντα της Λα Μασία από ξένους παίκτες εφόσον οι παίκτες διαθέτουν το ίδιο ταλέντο. Με αυτό τον τρόπο, η έμφαση στα ντόπια ταλέντα συμπίπτει με τις προσπάθειες της UEFA να μειώσει την παρουσία ξένων παικτών στις ομάδες.[27] Ο επικεφαλής της UEFA, Μισέλ Πλατινί δήλωσε σχετικά: “Η Μπαρτσελόνα αντιπροσωπεύει την φιλοσοφία μου, όχι μόνο για το παιχνίδι, αλλά και για την προπόνηση των αθλητών”.

Αρχαία Σπάρτη

Όταν ένα παιδί γεννιόταν, η μητέρα του το έπλενε με κρασί, για να πιστοποιήσει αν η κράση του ήταν γερή.  Εάν το παιδί ήταν αδύναμο, πέθαινε. Αργότερα, ο πατέρας του το πήγαινε στη «Λέσχη». Εκεί οι γέροντες διαπίστωσαν την ευρωστία και την αρτιμέλειά του και επέτρεπαν στην οικογένειά του να το μεγαλώσει. Σε αντίθετη περίπτωση, διέταζαν να εγκαταλειφθεί (όχι να θανατωθεί) στον Καιάδα, ένα βάραθρο στον Ταΰγετο (αυτό βέβαια, αμφισβητείται καθώς δεν έχουν βρεθεί παιδικά οστά στον Καιάδα, αλλά μόνο οστά ενηλίκων). Ουδείς γονέας δεν εδικαιούτο να αναθρέψει το παιδί του, εάν δεν υπήρχε προηγουμένως έγκριση της Πολιτείας. 

Τα παιδιά μεγάλωναν στο σπίτι μέχρι τα επτά τους χρόνια και μάθαιναν να μη φοβούνται το σκοτάδι, να τρώνε κάθε φαγητό και να μη κλαίνε χωρίς λόγο. Όταν το παιδί συμπλήρωνε τα επτά του χρόνια, η πολιτεία το έπαιρνε από την μητέρα. Τότε άρχιζε μια αυστηρή σε πειθαρχία και στρατιωτικού τύπου κυρίως εκπαίδευση, η ονομαζόμενη Αγωγή και τελείωνε στα είκοσί τους χρόνια. Αγόρια και κορίτσια διδάσκονταν γραφή, ανάγνωση και μουσική.

Τα αγόρια ζούσαν σε ομάδες, οι οποίες χωρίζονταν σε «ίλες», «αγέλες» και «βούες», κάτω από την αρχηγία ενός συνετού και γενναίου νέου, τον επονομαζόμενοΕίρενα και υπό την επίβλεψη του Παιδονόμου.Εκπαιδεύονταν στην γυμναστική, το τρέξιμο, το πήδημα, το πέταγμα ακοντίου και δίσκου και επίσης μάθαιναν να υποφέρουν στον πόνο και στις κακουχίες, στην πείνα, δίψα, το κρύο, την κούραση και την έλλειψη ύπνου. Περπατούσαν ξυπόλυτα, πλένονταν στα κρύα νερά του Ευρώτα και ντύνονταν με το ίδιο ένδυμα καλοκαίρι και χειμώνα, που τους έδινε η πολιτεία μια φορά τον χρόνο. Δεν χρησιμοποιούσαν κλινοσκεπάσματα και κοιμόντουσαν πάνω σε καλαμιές και άχυρα.
Το κύριο φαγητό τους ήταν ο μέλανας ζωμός, αλλά τα ενθάρρυναν να κλέβουν τροφή, για να συμπληρώνουν την ελάχιστη που ελάμβαναν, αν όμως συλλαμβάνονταν επ΄ αυτοφώρω τα τιμωρούσαν. Στην ηλικία των 20 ετών τα αγόρια εντάσσονταν πλέον στο στρατό των Σπαρτιατών.