Η μαγεία των Ολυμπιακών Αγώνων και η πιο ξεχωριστή στιγμή των 32ων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων

0
47

Διαβάστε το άρθρο του Δημήτρη Κονιδάρη

Μέσα στον όλεθρο που βιώνει η χώρα μας με τις καταστροφικές πυρκαγιές και τη ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων από κορονοϊό, έγινε η τελετή λήξης των 32ων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων την περασμένη Κυριακή 8 Αυγούστου. Οπωσδήποτε πρόκειται για ελάσσονος σημασίας γεγονός σε σχέση με τις σκηνές αποκάλυψης που εκτυλίσσονται σε Πελοπόννησο, Αττική, Εύβοια και σε άλλα μέρη της χώρας μας αλλά νομίζω ότι δεν είναι υπερβολικό να γίνει μια σύντομη αναφορά σε αυτούς τους αγώνες.

Ακόμα κι όταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες διεξάγονται μετά μυρίων βασάνων, όπως αυτοί του Τόκυο, δεν παύουν να είναι η σημαντικότερη αθλητική διοργάνωση παρόλο που το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου έχει υψηλότατη τηλεθέαση και το δικό του φανατικό κοινό. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ουσιαστικά, μεταξύ άλλων, η ευκαιρία των λιγότερο γνωστών αθλητών να πετύχουν κάτι καλό και να μπορέσουν να συντηρήσουν τα αθλητικά όνειρά τους. Η περίπτωση του ηρωικού Θεόδωρου Ιακωβίδη συγκλόνισε τους φιλάθλους της χώρας μας και, ευτυχώς, δημιούργησε ένα δυνατό κύμα συμπαράστασης στον αθλητή της άρσης βαρών ούτως ώστε να μην εγκαταλείψει την ενεργό δράση. Ωστόσο και στους Ολυμπιακούς υπάρχει ο βασιλιάς και δεν είναι, βεβαίως, άλλος από τον στίβο που δίνει αξεπέραστες συγκινήσεις. Κατά τις ημέρες που διεξήχθησαν οι αγώνες στίβου βιώσαμε πολύ όμορφες στιγμές ενώ σημειώθηκαν ενδιαφέρουσες μάχες και μεγάλες επιδόσεις που έφθασαν σε παγκόσμια ρεκόρ.

Κορυφαίο σημείο για τη χώρα μας στον στίβο ήταν, βεβαίως, η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου από τον εκπληκτικό Μίλτο Τεντόγλου που τρέλανε την Ελλάδα και τον κόσμο με τη φοβερή προσπάθειά του στο τελευταίο άλμα ενώ αξιοθαύμαστη ήταν η κατάληψη της 4ης θέσης στο επί κοντώ από τον Μανώλη Καραλή με νικητή τον υπερταλαντούχο Σουηδό Αρμάντ Ντουπλάντις. Ασφαλώς είναι αξιοσημείωτη η 4η θέση στο επί κοντώ της μεγάλης Κατερίνας Στεφανίδη, που δεν μπόρεσε, εντούτοις, να επαναλάβει τον περιφανή άθλο του Ρίο, όπως και η όγδοη της Νικολέτας Κυριακοπούλου στο ίδιο αγώνισμα. Επίσης, η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη τερμάτισε 8η στα 20 χιλιόμετρα βάδην, καταλαμβάνοντας μια θέση διόλου ευκαταφρόνητη. Τονίζουμε, βεβαίως, ότι ο σκοπός του παρόντος άρθρου δεν είναι ο απολογισμός της ελληνικής αποστολής και γι’ αυτό δεν προχωράμε σε περισσότερες λεπτομέρειες για τους Έλληνες αθλητές.

Όσον αφορά, το συνολικότερο ανταγωνισμό, ξεχωριστά σημεία ήταν οι μάχες στα 100 μέτρα ανδρών και γυναικών. Ειδικά στις γυναίκες η ασυναγώνιστη Τζαμαϊκανή Ελέιν Έρα Τόμπσον πέτυχε επανάληψη του θριάμβου της στο Ρίο και, έτσι, έγινε η μοναδική με χρυσά μετάλλια σε 100 μ. και 200 μ. σε δύο συνεχόμενες διοργανώσεις. Επιπλέον, η Γιούλιμαρ Ρόχας από την Βενεζουέλα ήταν αληθινά ιπτάμενη στο τριπλούν και κατέγραψε ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 15.67 μέτρα ξεπερνώντας την επίδοση της Ινέσσα Κράβιτς που κρατούσε από το μακρινό 1995. Τρομακτική εμφάνιση έκανε κι η Ολλανδέζα, με καταγωγή από την Αιθιοπία, Σιφάν Χασάν που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στα 5 χλμ και στα 10 χλμ ενώ στα 1500 κατέκτησε το χάλκινο.

Ωστόσο, η κούρσα στα 400 εμπόδια ανδρών ήταν ίσως ακόμα πιο εντυπωσιακή, μάλλον απίστευτη, με τους δύο πρώτους να καταρρίπτουν το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ που ήταν 46.70. Συγκεκριμένα ο μεγάλος νικητής από την Νορβηγία Κάρστεν Βάρχολμ σημείωσε 45.94 συντρίβοντας το δικό του ρεκόρ που είχε σημειώσει ένα μήνα νωρίτερα στο Όσλο. Ο δεύτερος Ρέι Μπένζαμιν από τις ΗΠΑ τερμάτισε με 46.17, επίδοση που ήταν πολύ καλύτερη από το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ. Ο δε τρίτος ήταν ο Βραζιλιάνος Άλισον Ντος Σάντος που σημείωσε 46.72, δηλαδή μόλις δύο εκατοστά από το προηγούμενο ρεκόρ κόσμου!!

Παρόλα αυτά, όσο εντυπωσιακή κι αν ήταν η κούρσα αυτή, θεωρώ πως η πιο ξεχωριστή και αξιομνημόνευτη σκηνή των Αγώνων ήταν η μάχη στο άλμα εις ύψος ανδρών και το μοίρασμα των μεταλλίων ανάμεσα στον Ιταλό Τζιανμάρκο Ταμπέρι και τον Καταριανό Μουτάζ Μπαρσίμ οι οποίοι πέρασαν με την πρώτη προσπάθεια όλα τα ύψη μέχρι το 2.37 και απέτυχαν τρις στο 2.39. Μετά και από την τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια του Ιταλού, ο Ταμπέρι συνεχάρη τον Μπαρσίμ και ο κριτής παρέθεσε τις επιλογές: είτε να οδηγηθούν σε έξτρα προσπάθεια (μπαράζ) για την ανάδειξη του νικητή είτε να επιλέξουν αυτό που τελικά έκαναν δηλαδή να μοιραστούν την πρώτη θέση και να πάρει ο καθένας το βαρύτιμο χρυσό μετάλλιο. Αναμφιβόλως πρόκειται για μια υπέροχη κίνηση που έρχεται ενάντια στο πνεύμα της εποχής και τον αδυσώπητο ανταγωνισμό. Οι δύο σπουδαίοι αθλητές, Μπαρσίμ και Ταμπέρι, δεν σκέφτηκαν καθόλου να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους. Συμφώνησαν να πάρουν το χρυσό μετάλλιο και ξεκίνησαν οι πανηγυρισμοί.

Αρχικά αγκαλιάστηκαν και μετά είδαμε τον Μπαρσίμ να πηγαίνει περιχαρής προς τους συμπατριώτες του. Από την άλλη, ο Ιταλός ήταν πιο εκδηλωτικός. Ο πανηγυρισμός του ήταν, αναμφισβήτητα, από τους πιο συγκινητικούς που έχουμε δει ποτέ σε οποιοδήποτε σπορ. Π.χ. στο ποδόσφαιρο ο χαρακτηριστικότερος, ίσως, είναι αυτός του Μάρκο Ταρντέλι με το γκολ στον τελικό του Μουντιάλ 1982 Ιταλία-Δ. Γερμανία 3-1. Ήλθε λοιπόν ο αγωνιστής Ταμπέρι να εκφράσει τη χαρά του με έναν μοναδικό τρόπο που μένει εύκολα στη μνήμη όλων των τηλεθεατών που τον είδαν. Σημειωτέον ότι η καριέρα του Ταμπέρι είχε σχεδόν καταστραφεί μετά τον σοκαριστικό τραυματισμό του τρεις εβδομάδες πριν τους Ολυμπιακούς του Ρίο (2016). 

Χρειάστηκε τιτάνιος αγώνας και υπεράνθρωπη προσπάθεια, στην οποία βοήθησε και ο Μπαρσίμ αφού οι δύο αθλητές διατηρούν φιλικές σχέσεις, για να επανέλθει στην αγωνιστική δράση ο Ιταλός άλτης και να οδηγηθεί σε νέες νίκες. Ο δε Μπαρσίμ ταλαιπωρήθηκε κι αυτός από τραυματισμούς το 2018 αλλά επανήλθε στο υψηλότατο επίπεδό του. Έτσι είχαμε την ευκαιρία να δούμε μια επική μάχη μεταξύ τους αλλά, κυρίως, το μοίρασμα της πρώτης θέσης με τους δύο αθλητές να αγνοούν επιδεικτικά το πνεύμα της απάνθρωπης εποχής μας. Σε ομαδικά αθλήματα ασφαλώς δεν γίνεται να μοιραστεί η πρώτη θέση. Στον στίβο, όμως, προβλέπεται κάτι τέτοιο και οι δύο άλτες μάς χάρισαν μια μοναδική σκηνή. Επίσης, ήταν πολύ συγκινητική η στιγμή που η Πορτογαλέζα Πατρίτσια Μαμόνα, η οποία είχε κερδίσει το αργυρό μετάλλιο στο τριπλούν λίγη ώρα πριν το θρίαμβο των Ταμπέρι-Μπαρσίν, έσπευσε να αγκαλιάσει τον Ιταλό. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα το ίδιο έκανε και η Γιούλιμαρ Ρόχας που, όπως αναφέρθηκε, είχε σημειώσει νέο παγκόσμιο ρεκόρ στο τριπλούν.

Θεωρώ πως αυτές τις στιγμές μόνο ο στίβος μπορεί να τις χαρίσει. Αθλητής που έχει κερδίσει το χρυσό μετάλλιο σε ένα αγώνισμα να σπεύδει να συγχαρεί έναν άλλο θριαμβεύοντα είναι κάτι σπάνιο. Τονίζουμε ότι οι αμοιβές στον στίβο δεν έχουν σχέση με τα μυθικά ποσά του ποδοσφαίρου και της καλαθοσφαίρισης και, συνεπώς, μια καλύτερη θέση για έναν αθλητή δεν του εξασφαλίζει πλουτισμό. Απλώς αυξάνονται σημαντικά οι πιθανότητες να προσελκύσει χορηγούς, να καλύψει τα έξοδά του και να μπορέσει να συνεχίσει να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο. Σίγουρα δεν απουσιάζουν οι περιπτώσεις αθλητών στίβου που έχουν κερδίσει αρκετά χρήματα αλλά δεν είναι αυτός ο κανόνας. Οι αθλητές των ομαδικών αθλημάτων και δη των δημοφιλών έχουν πολλές ευκαιρίες κατά τη διάρκεια του έτους για να πετύχουν κάτι καλό, να ξεχωρίσουν και, κατ’ επέκταση, να πλουτίσουν. Όμως, οι αθλητές του στίβου (όπως και της άρσης βαρών, της κωπηλασίας, της σκοποβολής και σχεδόν όλων των ολυμπιακών αθλημάτων) έχουν περιορισμένες προσπάθειες εντός του έτους αφού οι αγώνες που συμμετέχουν είναι σχετικώς λίγοι και με την πανδημία επλήγησαν ακόμα περισσότερο. Έτσι, κάθε νίκη ή πλασάρισμα σε καλύτερη θέση είναι πραγματικά θέμα «αγωνιστικής» ζωής ή «αγωνιστικού» θανάτου. Λόγου χάριν, ο Θεόδωρος Ιακωβίδης της άρσης βαρών δάκρυσε γιατί, μεταξύ άλλων, είχε πράγματι πρόβλημα επιβίωσης ενώ τα πρόσφατα δάκρυα του Λιονέλ Μέσι κάλλιστα μπορούν να θεωρηθούν κροκοδείλια. Έφυγε από την, υποτίθεται, ομάδα της καρδιάς του γιατί θα είχε μείωση μερικών εκατομμυρίων ευρώ ενώ ο μισθός του ήταν ήδη υπερβολικός και ανερχόταν σε δεκάδες εκατομμύρια ετησίως. Συνεπώς αν ήθελε να μείνει στην Μπαρτσελόνα, δεν θα τον εμπόδιζαν μερικά χρήματα.

Εν κατακλείδι, η απόφαση των Ταμπέρι και Μπαρσίμ να μοιραστούν το χρυσό μετάλλιο και ο συνεπακόλουθος πανηγυρισμός τους είναι, θεωρώ, η χαρακτηριστικότερη σκηνή των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων και θα μείνει ως κλασική στην παγκόσμια αθλητική ιστορία. Είναι απολύτως σύμφωνη με το πνεύμα της Ολυμπιακής ιδέας και της ευγενούς άμιλλας ενώ δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι κατά την απονομή των μεταλλίων, δεν έβαλε ο κάθε αθλητής στο στήθος του το χρυσό αλλά πρώτα πήρε ο Ταμπέρι το χρυσό και το έβαλε στον Μπαρσίμ, με τον πρωταθλητή του Κατάρ να παραλαμβάνει κι αυτός το χρυσό και να το τοποθετεί στο στήθος του Ιταλού.

Η χαρά τους ήταν ανυπόκριτη και πασιφανής όταν αγκαλιάζονταν χαρίζοντάς μας μια από τις γλυκύτερες και συγκλονιστικότερες σκηνές όλων των εποχών που δείχνουν το μεγαλείο και την καλή πλευρά των Ολυμπιακών Αγώνων. Οπότε.. δεν έχουμε παρά να τους εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας για τις ωραιότατες αναμνήσεις που μας χάρισαν.