ΑΣΧΕΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΑΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΠΑΙΔΙΩΝ.

Το ξέσπασμα του προπονητή Μιχάλη Κωνσταντόπουλου για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Δήμου Σπάρτης.
Ένα κείμενο που αποτυπώνει την αγανάκτηση των γονιών που καθημερινά ρισκάρουν την υγεία των παιδιών τους που αναγκάζονται να αθληθούν υπό αντίξοες συνθήκες 
Και μια ερώτηση που εύκολα γεννάται, γιατί όλοι οι προπονητές, οι γονείς, τα ΜΜΕ και όλοι οι πολίτες του Δήμου Σπάρτης δεν εκφράζουν τις απόψεις τους σχετικά με την κατάσταση των αθλητικών εγκαταστάσεων.
Η τοποθέτηση του Μιχάλη Κωνσταντόπουλου:
Τα κάτωθι αναφέρονται σε όλους όσους εμπλέκονταν και εμπλέκονται στην διαχείριση των αθλητικών εγκαταστάσεων στην πόλη μας την ΤΕΛΕΥΤΑΊΑ 20ετία, αφορά ΜΟΝΟ αθλητικά θέματα και απευθύνεται σε κάθε παράταξη που είτε διοίκησε είτε αντιπολιτευόταν. Εκφράζει προσωπική μου άποψη και όχι του συλλόγου στον οποίο ανήκω
Ακούστε λοιπόν ΑΣΧΕΤΟΙ άνθρωποι. Είναι δικαίωμα σας να επιλέξετε πως θα διαχειριστείτε τον προϋπολογισμό σας, είναι δικαίωμα σας να ορίσετε υπεύθυνους όποιον εσείς θέλετε, είναι δικαίωμα σας να ορίσετε προτεραιότητες στα έργα, είναι δικαίωμα σας να μην διαχωρίζετε είδη αθλητισμού, είναι δικαίωμα σας να ακούτε τον οποιοδήποτε σύμβουλο, είναι ακόμα δικαίωμα σας να επιλέξετε να μην κάνετε και τίποτα.
ΑΣΧΕΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΑΣ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΠΑΙΔΙΩΝ.
Γήπεδα ποδοσφαίρου αλάνες, αποδυτήρια που πολιτισμένος άνθρωπος δεν θα ήθελε να βάλει ούτε τον σκύλο του, 5×5 με τους πυλώνες φωτισμού μέσα από τα συρματοπλέγματα, κολυμβητήρια με “φυσική” θέρμανση, γυμναστήρια σχολικά με σίδερα να προεξέχουν από τους τοίχους με διαστάσεις δωματίου, κλειστά γυμναστήρια με τα 35τιας 10κιλα φωτιστικά να πέφτουν στον αγωνιστικό χώρο και να ειναι δεμένα με καλώδια, θερμοκρασίες κλειστού γυμναστηρίου πολικού ψύχους με σύστημα κλιματισμού που πληρώθηκε χρυσό και δε δούλεψε ΠΟΤΕ, είναι ελάχιστα από μια λίστα που μπορεί να συμπληρώσει ένας που χρησιμοποιεί αθλητικούς χώρους.. Και για να μην παρεξηγηθώ θεωρώ και τον εαυτό μου υπαίτιο για την κατάντια αυτή και όχι άσχετο αλλά άχρηστο τελείως. Ζητάω συγγνώμη που τόσα χρόνια είχα το μυαλό μου στις διακρίσεις και να κάνουμε το κάτι παραπάνω ο καθένας στο άθλημα του, όταν δεν είχαμε καν τα βασικά για τα παιδια και δεν διεκδίκησα πότε τίποτα. Ζητάω συγγνώμη από όσα παιδιά έπαιζαν ή απαιτούσα να μπουν μέσα στο γήπεδο και να μου πάρουν το παιχνίδι όταν καθονταν στον πάγκο και είχε παγώσει μέχρι και η σκέψη τους και όχι μόνο το σώμα τους, αδιαφορώντας για το τι μπορούν να πάθουν. Για την ώρα αυτά μόνο.
ΥΣ . Για όσους έστω σκεφτούν την γνωστή φράση και εγώ μικρός στα τσιμέντα και στο κρύο εμαθα θα επιλέξω να απαντήσω με την πεζοδρομιακή έκφραση την οποία κάθε Έλληνας γνωρίζει οπότε συμπληρώστε τη μόνοι σας.